panacea.pl

:: Św. Hildegarda z Bingen
Panacea Nr 2 (3), kwiecień 2003, strona: 29


św. Hildegarda z Bingen POCZET WIELKICH
FITOTERAPEUTÓW (3)



Wybitna przedstawicielka tak różnych dziedzin, jak filozofia, mistyka, muzyka religijna, a jednocześnie patologia, terapia, przyroda i ziołolecznictwo! Rok urodzenia "pierwszej niewiasty pośród lekarzy i przyrodników Niemiec" nie jest znany (ok. 1098), umarła w r. 1179, czyli w roku śmierci św. Stanisława. Od 8 roku życia przebywała w klasztorze. Z czasem została przełożoną klasztoru benedyktynek koło Bingen nad Renem. Wybitna mistyczka, uznana za świętą (w kalendarzu kościelnym wspomnienie 17 września). Obecnie trwają starania o zaliczenie jej do grona Ojców Kościoła (jako trzeciej kobiety, po św. Katarzynie ze Sieny i św. Teresie z Ávili). Mimo pobytu w klasztorze, niezwykle aktywna w życiu publicznym, ciekawa ludzi, zatroskana o losy świata. Zachowało się około 300 jej listów, skierowanych do władców, filozofów, przedstawicieli Kościoła, do pacjentów. Przy tym wszystkim podobno nie umiała dobrze czytać i pisać (zjawisko normalne w tamtym czasie), dzieła swe i listy dyktowała! Jako lekarz i przyrodnik znana jest przede wszystkim z dzieła Physica. Jest to "silva rerum", pokazujące świat przyrody i działalność człowieka: zwierzęta, rośliny, kopaliny, rolnictwo, ogrodnictwo, sposoby leczenia, właściwości roślin uprawianych i dziko rosnących, zwłaszcza tych o właściwościach leczniczych. Poglądy Hildegardy na tajemnicę świata, inspirujące ją także do poznawania przyrody i organizmu człowieka, można streścić w pełnej nadziei i optymizmu tezie:

Wszechświat jest pełną harmonii jednością.
W tej harmonii łączą się wszystkie siły, pierwiastki,
ale też przeciwieństwa. Najważniejszym
stworzeniem tego doskonałego układu
jest człowiek, który jest dziełem Bożym (opus Dei).

Stanisław Dłużewski




adres tego artykułu: https://panacea.pl/articles.php?id=37