panacea.pl

:: Paracelsus
Panacea Nr 1 (2), styczeń 2003, strona: 21


Paracelsus POCZET WIELKICH
FITOTERAPEUTÓW (2)

Paracelsus Naprawdę nazywał się Philippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim. Przeciwnicy nazwali go Paracelsusem (od słowa paradoksalny), ponieważ kwestionował teorie uznawanych wówczas klasyków medycyny, m.in. Hipokratesa i Galena.
Szwajcarski medyk, przyrodnik, filozof i alchemik, profesor uniwersytetu w Bazylei. Żył w latach 1493-1541. Uważany za jednego z ojców nowożytnej medycyny. Twórca jatrochemii (gr. jatros = lekarz), uznającej, iż głównym zadaniem chemii jest objaśnianie procesów zachodzących w ludzkim organizmie oraz wytwarzanie leków. Znakomity lekarz-praktyk. Podczas swych lekarskich peregrynacji po Europie i Bliskim Wschodzie uznawany był często za cudotwórcę. Uważał, że choroba jest zawsze wynikiem zaburzeń procesów chemicznych przebiegających w organizmie, więc leczenie powinno polegać na podawaniu związków chemicznych, przywracających tę równowagę.
Również w zakresie fitoterapii był oryginalny. Uważał, że czynnikiem leczniczym w roślinie jest quinta essentia, czyli "piąta esencja". W swojej praktyce lekarskiej sam stosował "kwintesencję", czyli ciała czynne w roślinie. Błędną, aczkolwiek bardzo oryginalną i inspirującą badania, okazała się jego teoria o tym, iż kolor kwiatu rośliny lub jej kształt jest jej "sygnaturką", wskaźnikiem właściwości. Według tej teorii rośliny o liściach w kształcie serca miałyby leczyć serce, rośliny o żołtych kwiatach żółtaczkę itp. Cenił leki ziołowe, uważał bowiem, że na każdą chorobę istnieje w przyrodzie naturalne antidotum, trzeba je tylko umieć znaleźć. Autor znanej sentencji:

Wszystkie łąki i pastwiska, wszystkie góry i pagórki są aptekami.

Stanisław Dłużewski




adres tego artykułu: https://panacea.pl/articles.php?id=24