Home Szukaj Regulamin Kontakt
Menu główne
Strona główna
Prenumerata
Regulamin
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 7
Artykuły > Perspektywy > Ziołolecznictwo w XXI stuleciu - rozwój i nowe wyzwania

Panacea Nr 1 (10), styczeń - marzec 2005 strony: 14-15

Ziołolecznictwo w XXI stuleciu
- rozwój i nowe wyzwania

Dzięki ogromnemu postępowi w technologiach analitycznych, możemy obecnie zbadać nawet złożone wyciągi i fitopreparaty, wyizolować i zidentyfikować aktywne związki, które decydują o właściwościach leczniczych

W obecnym stuleciu badania fitomedyczne powinny zogniskować się na następujących problemach:
- stosowanie dostępnych, nowoczesnych metod technologii dla standaryzacji fitopreparatów, które poddawane są następnie badaniom farmakologicznym i klinicznym;
- integracja badań biologiczno-molekularnych do badań skryningowych wyciągów i składników roślin, dla dokładnej oceny ich profilu farmakologicznego, wyjaśnienia współdziałania składników wyciągu i lepszego rozumienia mechanizmów leżących u podłoża tych farmakologicznych efektów;
- prowadzenie badań klinicznych, równolegle z gromadzeniem porównywalnych wyników badań biologicznych i farmakokinetycznch.

Modele badawcze
- które są najczęściej stosowane - uwzględniają powinowactwo receptorowe bioaktywnych związków, mechanizmy transdukcji sygnału i korzystają z technik badań genetycznych.

Crataegus oxyacantha
- czyli głóg - działa kardiotonicznie. W badaniach mających wyjaśnić ten mechanizm, potwierdzony przez liczne badania kliniczne, wykazano, że procyjanidyny i glikozydy flawonu C wydają się być głównymi składnikami odpowiedzialnymi za efekt tego działania. Ostatnio wykazano, że wyciąg z głogu, zawierający procyjanidyny i flawonoidy, hamuje in vitro enzym konwertujący angiotensynogen (ACE), co - łącznie z działaniem relaksacyjnym na mięśnie gładkie - wyjaśniać może mechanizm znanego działania preparatu z głogu, którego skutkiem jest rozkurcz naczyń wieńcowych i redukcja ciśnienia krwi. Ponieważ flawonoidy działają też jako antyutleniacze, inhibitory cyklooksygenazy, lipoksygenazy i zapobiegają agregacji płytek, wskazanym jest uzyskanie wyciągów z głogu, które zawierają obie aktywne klasy związków w zwiększonej ilości, standaryzowanych na zawartość procyjanidyny i glikozydów flawonu C. Farmakologiczna wielowartościowość składników głogu usprawiedliwia terapeutyczne stosowanie wyciągu tej rośliny w leczeniu niewydolności mięśnia sercowego I i II stopnia.

Cannabis sativa - konopie indyjskie Allium sativum
- czyli czosnek - ma właściwości wykorzystywane w profilaktyce i leczeniu miażdżycy. Przeprowadzono badania dwóch jego ważnych składników - ajoenu i allicyny - pod względem właściwości inhibitorowych, wobec indukowanej syntazy tlenku azotu w aktywowanych makrofagach. Jak wiadomo, w miejscach miażdżycowych zmian, w tętnicach, zwiększa się synteza tlenku azotu oraz wytwarzanie peroxynitriu, co dodatkowo nasila progresję tych zmian. Uzyskane wyniki mogłyby dostarczyć interesujących danych na temat mechanizmu korzystnego działania czosnku w profilaktyce miażdżycy tętnic. Wiadomo, że czosnek hamuje ponadto agregację płytek, jest inhibitorem syntezy cholesterolu i trójglicerydów, wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwoksydacyjne. Może więc być przykładem znakomitego, wielowartościowego leku roślinnego, którego bioaktywne składniki ujawniają synergistyczne działanie na układ krążenia.

Cannabis sativa
- czyli konopie indyjskie - jest ostatnio przedmiotem zainteresowania z powodu wykrycia systemu endogennych cannabinoidów w ludzkim mózgu i układzie immunologicznym, reprezentowanego przez dwa cannabinoidowe receptory CB1 i CB2. Nowe molekularne badania pozwoliły na zidentyfikowanie arachidonylethanol-amidu (anandamide) i 2 arachidonyl glycerolu jako endogennych CB ligandów. Zgodnie z aktualną wiedzą, ten endogenny cannabinoidowy system odgrywa ważną rolę w rozwoju pamięci, w transdukcji bólu, w kontroli apetytu, w laktacji, wywoływaniu wymiotów oraz jako immunomodulator. Z najbardziej istotnych efektów farmakologicznego działania (-) trans D9 tetrahydrocannabinolu (THC), który na rynku leków znany jest jako Dronabinol, wymienić należy działanie relaksacyjne, pobudzające apetyt oraz działanie przeciwbólowe.

Zaniechano stosowania THC jako czystego związku w leczeniu pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, ponieważ porównawcze badania z Cannabis wykazały, że pełny wyciąg działa znacznie silniej antyspastycznie niż czysty THC [!], co wykazano w immunogennym modelu stwardnienia rozsianego (MS). Obecnie ponad 1% pacjentów z MS przyjmuje Cannabis illigallytor dla poprawy spastyczności i zmniejszenia dolegliwości bólowych.

To lepsze działanie pełnego wyciągu uwarunkowane jest prawdopodobnie obecnością w nim cannabidiolu (CBD), który nasila znacznie właściwości antyspastyczne i równocześnie zmniejsza niepożądane psychotropowe działanie THC. Molekularny mechanizm działania CBD nie jest dostatecznie wyjaśniony, prawdopodobnie związany jest ze zwiększeniem penetracji THC do mięśni.

Terapeutyczny synergizm
Hypericum - dziurawiec bardzo dobrze ilustrują wyniki badań klinicznych z użyciem standaryzowanego wyciągu Hypericum (dziurawca) w leczeniu umiarkowanej depresji - w porównaniu z efektem leczenia, z zastosowaniem imipramine. Wyciąg z Hypericum stosowany był przez 6 tygodni w dawce 500 mg dziennie, co odpowiada około 8-10 mg sumy bioaktywnych związków (hiperycyna, hiperforyna, ksantony, flawonoidy, procyjanidyna). Imipraminę stosowano w dawce 150 mg dziennie. Skuteczność terapii mierzono przez procentową redukcję wartości współczynnika HAMD po 6 tygodniach leczenia. Wyniki tych porównawczych badań wykazały, że 8-10 mg bioaktywnych składników wyciągu Hypericum równoważy terapeutycznie do 150 mg imipraminy. Ponadto stosowanie wyciągu Hypericum powoduje znacznie mniej ubocznych działań w porównaniu z lekiem syntetycznym. Dane te wskazują na synergistyczne działanie składników ekstraktu Hypericum, które mogą mieć różne indywidualne punkty uchwytu działania w mózgu. Mało prawdopodobne, by skuteczność ta uwarunkowana była jedynie lepszą dostępnością biologiczną składników ekstraktu. Przeprowadzono więcej niż 400 mono- i podwójnie ślepych, placebo skontrolowanych klinicznych badań wyciągów roślinnych, z uwzględnieniem międzynarodowych wymagań dotyczących wiarygodności uzyskanych wyników. Około 80% badań przeprowadzono z użyciem standaryzowanych mono wyciągów, włączając Ginkgo biloba, Hypericum, Harpagophytum, Valeriana, Sabal, Urtica, Aesculus hippoc., Crataegus, Silybum i Echinacea.

Około 20% badań fitoterapeutycznych prowadzono równolegle z oceną leków chemosyntetycznych i wykazano terapeutyczną równoważność dla tych samych wskazań obu sposobów leczenia!

W badaniach klinicznych wyciągu kory Salix wykazano większą terapeutyczną wartość pełnoskładnikowego wyciągu niż pojedynczych izolowanych składników. Podobnie, mieszaniny wyciągów Valeriana/Piper methysticum i Ginkgo biloba/ginseng charakteryzowały się lepszą skutecznością terapeutyczną niż mieszaniny wybranych tylko składników tych wyciągów. Należy podkreślić, że stężenia i dawki wszystkich bioaktywnych składników standaryzowanych wyciągów, stosowanych w tych porównawczych badaniach, były dużo niższe niż stosowanych równolegle stężeń i dawek leków syntetycznych. Ta charakterystyczna zależność dawka - efekt w przypadku stosowania wyciągów roślinnych uwarunkowana jest poprzez synergistyczne działanie ich aktywnych składników, przy jednoczesnym zmniejszeniu działań niepożądanych.

prof. dr hab. n. med. Leonidas Samochowiec

prof. dr hab. n. med. Leonidas Samochowiec (*1923) jest profesorem zwyczajnym (1982), doktorem h.c. Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie (1995). W działalności badawczej koncentruje się na farmakologii doświadczalnej i toksykologii, fizjologicznych, metabolicznych i farmakologicznych aspektach zmienionych narządów, szczególnie mięśnia sercowego. Jest autorem nowych metod diagnostycznych wczesnego rozpoznawania miażdżycy. Odkrycia nowych właściwości farmakologicznych obejmują zarówno leki syntetyczne, jak i środki pochodzenia roślinnego. Jest autorem ponad 300 publikacji naukowych, 5 patentów, promotorem 26 prac doktorskich. Członek European Society of Biochemical Pharmacology.



Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Fitoterapia w cho...
Ruszczyk kolczast...
Reumatoidalne zap...
Selen - pierwiast...
Nadciśnienie tę...
Lucerna - niedoce...
Propolis, mleczko...
Mniszek lekarski
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Polifenole rośli...
Kora dębu i dęb...
Forum Naukowe W G...
Wąkrota azjatyck...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Zioła dla niemow...
Rumianek
Reklama
IWLF Labofarm Centrum Fitoterapii
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2018 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.