Home Szukaj Regulamin Kontakt
Menu główne
Strona główna
Prenumerata
Regulamin
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Suplementy diety
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 1
Artykuły > Owoce > Mango

Panacea Nr 4 (29), październik - grudzień 2009 strony: 22-23

MANGO

Już dawno temu, kiedy jeszcze drzewa mango rosły sobie dziko i „spontanicznie”, ich owoce były najważniejszym pokarmem plemion zamieszkujących azjatycki tropik. Pierwsze wzmianki o uprawie mango spotykamy w najstarszych księgach hinduskich, w mitach, legendach, w folklorze. Pochodzą sprzed 4 tysięcy lat, choć można też przeczytać, że wspólna historia ludzi i mango ciągnie się już od 6 tysięcy lat. Do dziś liście mango używane są w ceremoniach jadźńa, do dekorowania naczynia Lakszmi Ghata, jak również podczas hinduistycznej ceremonii ślubnej. Drzewo mangowe symbolicznie reprezentuje bóstwa Lakszmi, Gandhava, Gowardhan.

Dziś mango jest najważniejszym owocem Indii. Powierzchnia upraw wynosi milion hektarów!

Poza Indiami sady mango występują także w Tajlandii i w Pakistanie. Hiszpanie i Portugalczycy zawieźli mango indyjskie do Ameryki Południowej, skąd trafiło ono do Afryki i do Australii. Zważywszy na skalę upraw, liczba nazw używanych w stosunku do tej rośliny z rodziny nanerczowatych nie jest zbyt imponująca: Mangifera indica, mango, mangowe drzewo, posmak, posmacz. Inaczej przedstawia się kwestia ilości odmian. Współczesna literatura sadownicza opisuje ich około tysiąc! Owoce niektórych odmian mają wielkość śliwki węgierki, a największych – dużego melona… Drzewa mangowe są długowieczne, mogą osiągać szacowny wiek 300 lat. Owocują zwykle przemiennie, co drugi rok plon jest bardzo niski. Filipińczycy już od dawien dawna zmuszają drzewa do kwitnienia, paląc w pobliżu przez tydzień ogniska z trawy lub gałęzi. I nie chodzi bynajmniej o magiczne zastraszanie drzew, poprzez pokazanie, co je czeka w przypadku uporczywego lenistwa, lecz o prozaiczny etylen, który mobilizuje pączki kwiatowe do rozwoju. Najwyższe drzewa mangowe dorastają do 40 m, ale u odmian uprawnych są zazwyczaj niższe, za to bardziej rozłożyste. Liście są całobrzegie, wąskie, podłużne, do 25 cm długości, zebrane w rozety, długowieczne. Kwiaty są małe, niepozorne, zebrane w imponujące, rozgałęzione, żółte lub czerwone kwiatostany. W jednym kwiatostanie można się doliczyć 5-7 tysięcy kwiatów, a na całym drzewie może się rozwinąć jednocześnie nawet milion i więcej kwiatów. Dla porównania: na obficie kwitnącej jabłoni kwiatów jest około 100 tysięcy. Owocem drzewa mangowego jest pestkowiec. Owoce rosną szybko. W okresie najszybszego wzrostu mogą dziennie przybierać na wadze aż 5 g, by swą ostateczną wielkość osiągnąć już w 2 miesiące po kwitnieniu. Owoc jest wydłużony i spłaszczony, u odmian handlowych ma długość około 15-20 cm i waży 300-500 g. Skórka początkowo ma barwę ciemnozieloną, później w miarę dojrzewania przechodzącą w różne odcienie żółto- złoto-czerwone. Jest cienka, ale twarda. Dojrzałe mango pachnie kwiatowo. Soczysty miąższ jest koloru żółtopomarańczowego. Stanowi 55% owocu. Reszta to tkwiąca w jego wnętrzu duża, silnie spłaszczona pestka, do której przytwierdzone są włókna. W owocach odmian szlachetnych włókna są tylko przy pestce, w owocach odmian prymitywnych przerastają cały miąższ. Owoce wiszą na drzewie na końcach długich, wiotkich gałązek. Mango zbiera się przynajmniej na kilka dni przed osiągnięciem dojrzałości spożywczej. Owoce, które mają być przechowywane przez dłuższy czas lub transportowane na większe odległości - nawet wcześniej. Owoce, które dojrzeją na drzewie, szybko zeń opadają. Po zerwaniu, dojrzewają w temperaturze pokojowej już w ciągu kilku dni. Mango jest bardzo pożywne. W 100 g miąższu znajdują się co prawda 82 g wody, ale oprócz tego również 15 g cukrów, 1,5 g błonnika, 0,5 g białka, 190 mg potasu, 18 mg magnezu, 13 mg fosforu, 10 mg wapnia, 7 mg sodu, 0,5 mg żelaza, 34 mg witaminy C, 1,2 mg witaminy A, 0,03 mg witaminy B1, 0,04 mg witaminy B2, 0,3 mg witaminy PP, karoteny i kwas cytrynowy. I jeszcze jedna dobra wiadomość: 100 g mango to tylko 60 kcal…

Mango to owoc rekonwalescentów i rozbitków – odżywczy, orzeźwiający i przywracający siły. Uważane jest przy tym za jeden z najsmaczniejszych owoców świata.

Jada się je na różne sposoby. Zielone owoce, szczególnie zasobne w witaminę C, konserwuje się jak zielone pomidory, korniszony, czy dynie. Dojrzałe mango można ściskać w rękach tak długo, aż stanie się „workiem” wypełnionym sokiem, wtedy robi się w skórce otworek i wyciska sok wprost do ust. Owoc można przeciąć na pół, usunąć pestkę i wyjadać miąższ łyżeczką. Hindusi przed zjedzeniem lekko solą mango lub posypują je pieprzem. Filipińczycy jedzą je polane sosem jodowym. Mango najsmaczniejsze jest po schłodzeniu październik - grudzień 2009 PANACEA 23 w lodówce. Surowe owoce dodaje się do sałatek, zwłaszcza z szynki, raków, łososia lub krewetek. Z mango wyrabia się soki, kompoty, dżemy, galaretki, konfitury, desery. W sklepach można z łatwością nabyć mango zapuszkowane. Suszone owoce dodaje się do sosów. Z młodych liści mieszkańcy Indii przyrządzają sałatki. Od niepamiętnych czasów, dzięki swoim właściwościom zmiękczającym i ochronnym, olejek z mango był składnikiem kremów pielęgnacyjnych. Zawarte w ekstrakcie z mango substancje aktywne, ze względu na swe działanie nawilżające i kondycjonujące, czynią je doskonałym surowcem do wyrobu produktów służących do pielęgnacji skóry i włosów. Z uwagi na zawartość witamin C i E, mango wykorzystywane jest w kosmetykach o działaniu przeciwstarzeniowym, gdyż świetnie nawilża warstwę rogową i przywraca skórze elastyczność oraz młodzieńczy wygląd. Uwaga: u osób uczulonych owoce mango mogą wywołać podrażnienia skóry, objawiające się puchnięciem warg i wysypką na ciele.

mgr inż. Monika Karabela

Mgr inż. Monika Karabela jest absolwentką Wydziału Ogrodniczego AR w Lublinie. Interesuje się roślinami przyprawowymi i leczniczymi.


Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Fitoterapia w cho...
Ruszczyk kolczast...
Reumatoidalne zap...
Selen - pierwiast...
Lucerna - niedoce...
Nadciśnienie tę...
Propolis, mleczko...
Mniszek lekarski
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Wąkrota azjatyck...
Kora dębu i dęb...
Polifenole rośli...
Forum Naukowe W G...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Zioła dla niemow...
Rumianek
Reklama
IWLF Labofarm Centrum Fitoterapii Panacea na poczcie
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2019 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.