Home Szukaj Regulamin Kontakt
Menu główne
Strona główna
Prenumerata
Regulamin
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Człowiek i środowisko
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Suplementy diety
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 4
Artykuły > Owoce > Morela

Panacea Nr 4 (21), październik - grudzień 2007 strona: 24

Morela




Naturalne siedliska moreli występują w Azji środkowej, w południowej części Syberii, w Chinach, w górach Pamiru i w Himalajach, także w Meksyku i w Brazylii. Genetycy ustalili, że protoplastami moreli były drzewa migdałowe, ale wykształcone przez morelę z biegiem lat cechy indywidualne pozwalają ją uznać za odrębny rodzaj.
W Polsce morela długo nie mogła się zaaklimatyzować - wymarzała. Zaczęto ją szczepić na śliwie, dzięki czemu lepiej znosiła mrozy, ale zatracała częściowo swe cechy. W XI-XII w. przy romańskich klasztorach benedyktynów w Tyńcu i na Świętym Krzyżu oraz przy klasztorach cystersów w Jędrzejowie, Koprzywnicy, Wąchocku, Sulejowie i Mogile zakrzewiły się bogate sady, w których obok jabłoni, grusz, śliw i brzoskwiń nie zabrakło też moreli.
Rodzaj morela obejmuje kilka gatunków: morelę syberyjską, mandżurską, morelę ansu i tę najważniejszą dla nas, od której wywodzi się większość odmian uprawnych - morelę zwyczajną Armeniaca vulgaris Mill. Charakteryzuje się ona krótkim okresem spoczynku zimowego, w czasie którego znosi mrozy nawet do -30°C. W drugiej fazie zimy drzewa są wrażliwsze na mrozy. Temperatura -25°C może uszkodzić pędy jednoroczne i starsze, a przy -30°C giną całe drzewa. Przy braku okrywy śnieżnej korzenie mogą zginąć już przy -12°C. Ponieważ morele kwitną wcześnie, również ich kwiaty są częściej uszkadzane przez przymrozki wiosenne niż kwiaty innych drzew owocowych. Morele powinny być sadzone w najcieplejszych miejscach.

Owoce
są bardzo słodkie, zawierają ponad 10% cukrów: sacharozę, glukozę, fruktozę i maltozę. Duża ilość pektyn nadaje owocom jędrność i trwałość. Celuloza występuje przede wszystkim w skórce. Ponadto morele zawierają różne kwasy organiczne, m.in. jabłkowy, cytrynowy, winny i salicylowy. Ich zawartość maleje w miarę dojrzewania owoców. W morelach są również obecne witaminy C, A, B1, B2, B6 i PP oraz kwas pantotenowy, a także flawonoidy i olejki lotne. Spośród cennych dla zdrowia i urody składników mineralnych, należy wymienić potas, miedź, wapń, fosfor, żelazo, kobalt, siarkę, jod, selen, cynk, magnez i mangan. Wartość energrtyczna 100 g świeżych owoców to 186 kJ (44 kcal), ale 100 g suszu morelowego to już 1073 kJ, czyli aż 256 kcal. Pestka moreli zawiera 35-55% tłuszczów (kwas oleinowy, kwas linolowy), a także witaminę B15, węglowodany, białka, sole mineralne oraz nadający smak i zapach glukozyd - amygdalinę (do 8%). W liściach występują węglowodany, kwasy organiczne oraz witaminy C i PP. Ze względu na wysokie stężenie potasu i korzystny stosunek potasu do sodu, morele działają odwadniająco i wzmacniają serce.

Dieta
bogata w morele jest zalecana przy chorobach serca, nerek, zaburzeniach krążenia, a także podczas ciąży. Owoce łagodzą ból przy kolkach nerkowych, wątrobowych i żółciowych. Ze względu na wysoką zasadowość, są także skutecznym środkiem przy wielu chorobach przemiany materii (podagra, reumatyzm). Duża zawartość karotenu pozytywnie oddziałuje na proces wzrostu i działa zapobiegawczo przeciwko patologicznym zmianom skórnym. Sole żelaza pomagają w odtwarzaniu hemoglobiny, co pobudza czynność krwiotwórczą, a to ważne przy leczeniu anemii. Kobalt, żelazo, cynk i karoten pobudzają wzrost, krążenie oraz rozwój kośćca.
Jedna szklanka soku morelowego zaspokaja dzienne zapotrzebowanie naszego organizmu na witaminę C. Picie go codziennie rano wpływa pozytywnie na stan włosów i paznokci. Sok działa bakteriobójczo, wzmacniająco, pobudza apetyt, korzystnie oddziałuje na pracę układu krążenia i na procesy krwiotwórcze. Polecany jest również w anemii, w chorobach wątroby, w nadciśnieniu i przy zaburzeniach wzroku. Sok - zarówno wypijany, jak i wcierany w skórę - działa odżywczo, odświeżająco i odmładzająco. Owoce jemy głównie świeże, ale też można je konserwować w zalewie naturalnej lub w syropie, robić z nich kompoty, soki, marmolady, dżemy bądź dodawać do ciast, deserów i potraw mięsnych. Z moreli można również wytwarzać alkohol - barack.

mgr inż. Monika Karabela



Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Ruszczyk kolczast...
Fitoterapia w cho...
Reumatoidalne zap...
Selen - pierwiast...
Lucerna - niedoce...
Nadciśnienie tę...
Mniszek lekarski
Propolis, mleczko...
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Wąkrota azjatyck...
Kora dębu i dęb...
Polifenole rośli...
Forum Naukowe W G...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Zioła dla niemow...
Rumianek
Reklama
IWLF Labofarm Centrum Fitoterapii Panacea na poczcieApteka ziołowa
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2020 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.