Home Szukaj Regulamin Kontakt
Menu główne
Strona główna
Prenumerata
Regulamin
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Suplementy diety
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 5
Artykuły > Natura i sztuka > Boska Mentha

Panacea Nr 2 (15), kwiecień - czerwiec 2006 strona: 35

Boska Mentha

Jan Peter van Baurscheit Starszy (1669 - 1728) Upowadzenie Persefony przez Hadesa W helleńskim Peloponezie, u granic Arkadii, leży góra Mintha, na której uprawiano miętę, poświęconą boskim władcom podziemi, Hadesowi i Persefonie.
Nazwę swą góra zawdzięcza mitowi o pięknej bogini Mentha, która swą urodą oczarowała Hadesa. Zazdrosna o boskiego małżonka Persefona, aby zapobiec dalszemu rozwojowi uczuć, zamieniła śliczną Menthę w małą roślinkę o silnym, odświeżającym zapachu.
Wszystkie mitologiczne fabuły kształtują niezwykle barwną wyobraźnię człowieka antyku. Klasyka złotego wieku to w dużej mierze bogactwo mitów, które tłumaczyły ludziom ich świat, uwikłany w zależności, gdzie przyczyna pociąga za sobą skutek często nie logiczny, lecz wynikający z przepowiedni, fatum. Mit stanowi pierwotną formę wyjaśniania rzeczy i świata na poziomie uczuć, nie zaś intelektu. Nie oznacza to jednak pogardy dla rozumu. Wręcz przeciwnie, rozum ludzki posiada całkowicie odrębną perspektywę, niezależną od uczuć. Stąd cała rzesza filozofów „fizyków”, którzy zaczynają tłumaczyć świat na miarę ludzkiego intelektu i w tym obrębie odpowiadają na pytania. Obserwacja, doświadczenie, praktyka kształtują naukę i tym samym ludzki rozum, postrzegany w symbolice mięty. Caius Pliniusz Secundus (23 - 79 po Chr.) uwiarygodnia tę symbolikę i podaje, że mięta pobudza komórki mózgowe. Dowodem na takie postrzeganie właściwości rośliny, był zwyczaj noszenia na głowach wieńców z młodych gałązek mięty przez rzymskich filozofów. Jednym z tych filozofów był Lucjusz Anneusz Seneka Major (ok. 55 p. Chr. - 40 po Chr.), który podkreślał potęgę natury. Oto co mówił rzymski filozof Seneka, z miętowym wieńcem na głowie: Natura wydała nas jako istoty spokrewnione ze sobą, gdyż wywiodła nas z tych samych początków i dla tych samych przeznaczeń. Ona wszczepiła nam miłość wzajemną i uczyniła nas towarzyskimi. Ona ustala słuszność i sprawiedliwość. Z jej ustanowienia gorzej jest szkodzić niźli cierpieć szkodę. Na jej rozkaz ręce ludzkie mają być gotowe do pomocy innym. W tych poglądach prześwituje już duch wzajemnej miłości, solidarności, otwartości i gościnności, z którą (ku naszemu zaskoczeniu) związana jest mięta. Jak mówi Owidiusz (Publius Ovidius Naso 43 p. Chr. – 18 po Chr.), dwaj przebrani bogowie szukali schronienia podczas wędrówki.
Para ubogich tubylców uraczyła przybyszów skromnym poczęstunkiem, podanym jednak w pięknej oprawie – na stole starannie potartym miętą. Zachwyceni bogowie w podziękowaniu zamienili walącą się chatę gospodarzy w twierdzę.
W świecie chrześcijańskim spotykamy miętę w Piśmie Świętym, w Ewangeliach św. Mateusza i św. Łukasza, gdzie opisano faryzeuszy, składających dziesięcinę z mięty, kopru i kminku. Żydzi rozsypywali miętę w synagogach, by odświeżyć, orzeźwić powietrze. Kontynuowali to Włosi, którzy miętę związali z Najświętszą Panienką i nazwali Erba Sanctae Mariae.
Mięta posiada nie tylko piękny zapach i właściwości lecznicze. Wpisała się w najbardziej wartościowe teksty, kształtujące kondycję ludzkiego umysłu.
Bogini Mentha stała się ofiarą pożądania Hadesa, ale nie ma tego złego… Inaczej mówiąc, z każdego zła można wyprowadzić jeszcze większe dobro. Oby dobro mięty służyło ludziom, pomagało im. Oby zaczarowana Mentha dobroczynnym działaniem mogła ukoić swój smutek związany z okrutną przemianą.

Tymoteusz Andrearczyk

Tymoteusz Andrearczyk w 2003 roku na podstawie pracy dyplomowej pt. „Słowo i Twórczość” wykonanej w Instytucie Filozofii UAM w Poznaniu, uzyskał dyplom magistra filozofii. Obecnie przygotowuje pracę dyplomową na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.



Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Fitoterapia w cho...
Ruszczyk kolczast...
Reumatoidalne zap...
Selen - pierwiast...
Lucerna - niedoce...
Nadciśnienie tę...
Propolis, mleczko...
Mniszek lekarski
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Wąkrota azjatyck...
Polifenole rośli...
Kora dębu i dęb...
Forum Naukowe W G...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Zioła dla niemow...
Rumianek
Reklama
IWLF Labofarm Centrum Fitoterapii Panacea na poczcie
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2019 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.