Home Szukaj Regulamin Kontakt
Menu główne
Strona główna
Prenumerata
Regulamin
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 7
Artykuły > Poczet wielkich fitoterapeutów > Karol Linneusz

Panacea Nr 2 (15), kwiecień - czerwiec 2006 strona: 22

Poczet wielkich fitoterapeutów (13)

Karol Linneusz

Carl von Linné, zwany z łacińska Carolusem Linnaeusem (stąd także polska forma Linneusz), to wielki szwedzki przyrodnik i lekarz, znany każdemu uczniowi na świecie przede wszystkim jako wielki systematyk świata ożywionego (choć zajmował się także minerałami), twórca nomenklatury biologicznej. Systematyka Linneusza została z czasem poddana krytyce jako zbyt sztuczna, nie oparta na pokrewieństwie organizmów. Jej zaletą była jednak przejrzystość i uporządkowanie, pozwalające na praktyczne użycie dla celów poznawczych przez wiele poznających świat pokoleń ludzkich.
Linné urodził się 23 V 1707 r. w szwedzkim Rashult. Jako trzydziestolatek był już znanym uczonym, należał do organizatorów Szwedzkiej Królewskiej Akademii Nauk. Był zresztą członkiem wielu innych, europejskich akademii naukowych, od 1741 r. zaliczał się do grona profesorów uniwersytetu w Uppsali. Kierował tam także ogrodem botanicznym. Dzięki wyprawom naukowym Linneusz, wzorem wielkich mistrzów starożytnych, zebrał bogaty materiał do badań. To był jego zielnik i zarazem materiał doświadczalny. Pasją wielkiego Szweda było pragnienie uporządkowania i systematyczny opis świata zwierząt i roślin, by mógł on służyć lepszemu poznaniu tego świata przez człowieka. Rozwinął systematykę organizmów, opisał około 10 tysięcy gatunków roślin i około 6 tysięcy gatunków zwierząt. Jako pierwszy wydzielił gromadę ssaków i włączył człowieka do rzędu naczelnych. Uważał, że poszczególne gatunki flory i fauny powstały przez krzyżowanie się mieszańców, pochodzących od przedstawicieli pozostałych nielicznych, istniejących kiedyś grup organizmów. Karol Linneusz zmarł 10 I 1778 r. w Uppsali.
Species Plantarum - dzieło opublikowane w 1753 roku zawierające wykład jego systemu klasyfikacyjnego roślin.
Spośród licznych prac wielkiego systematyka, miłośników fitoterapii najbardziej interesuje dokonany przez niego podział ziół. Linneusz posłużył się kryterium aromatu i wpływu na ludzki organizm. Na tej podstawie wyodrębnił 10 roślinnych grup leczniczych.
Ambrosiaca mają zapach piżmowy i są afrodyzjakami. Przykładem wanilia. Hircosa działają podobnie, lecz ich zapach jest nieprzyjemny. Przykładem szałwia czy kozłek. Fragrantia mają zapach korzenny i działają uspokajająco. Przykładem róża lub szafran. Nidorosa mają mocny zapach i właściwości narkotyczne. Przykładem rumianek czy chmiel. Spirantia to zapach winny, działają uspokajająco. Przykładem mięta czy melisa. Tetra, podobnie jak nidorosa, działają narkotycznie, lecz ich zapach jest nieprzyjemny, wręcz odrażający. Przykładem opium czy dziki bez. Aromatica pobudzają ludzkie serce. Przykładem pieprz lub cynamon. Nauseosa działają przeczyszczająco, ich zapach wywołuje nudności. Przykładem aloes. Orgastica wywołują skurcze, ich zapach jest mdlący. Przykładem cebula. Virosa mają duszący zapach, działają odurzająco. Przykładem wilcza jagoda.
Ten podział na niewiele się dziś zda, zwłaszcza tym, którzy naukowo badają zioła, ale jego znajomość skłania nas do własnych obserwacji świata ziół i sprawia, że łatwiej jest nam odnajdywać istotę rzeczy, zagubioną niekiedy w szczegółowych dociekaniach właściwości poszczególnych surowców roślinnych.

Stanisław Dłużewski



Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Fitoterapia w cho...
Ruszczyk kolczast...
Reumatoidalne zap...
Selen - pierwiast...
Nadciśnienie tę...
Lucerna - niedoce...
Propolis, mleczko...
Mniszek lekarski
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Polifenole rośli...
Kora dębu i dęb...
Forum Naukowe W G...
Wąkrota azjatyck...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Rumianek
Zioła dla niemow...
Reklama
IWLF Labofarm Centrum Fitoterapii
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2018 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.