Home Szukaj Regulamin Kontakt
Menu główne
Strona główna
Prenumerata
Regulamin
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Suplementy diety
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 9
Artykuły > Natura i sztuka > Król Quercus

Panacea Nr 4 (13), październik - grudzień 2005 strona: 35

Król Quercus

Bruegel (Breugel) Pieter Starszy, zwany Chłopskim (*ok. 1526 ↑1569) był malarzem niezwykłej miary. Urzekał swym talentem wszystkie pokolenia. Do dziś nas inspiruje. Jest czytelny, dyskusyjny i... zagadkowy. Jego czas to zetknięcie się średniowiecznego misterium z epoką humanizmu. Obrazy, rysunki, ryciny to wielka, głęboka myśl artysty, która ukazuje bogate człowieczeństwo XVI w. w południowych Niderlandach, ale i jakby Opatrzność minionych czasów. W słynnym dziele „Taniec chłopski” Bruegel ukazał piękno życia ludzi na ziemi. Pełnię życia ludu Bożego wyraża m.in. przez drzewo – dąb, który przekazywał taką symbolikę od wieków. W ukazaniu obyczajów wiejskich, ludowych Bruegel nie miał sobie równych. Późniejszy Adriaen Brouver także będzie ukazywał chłopów w karczmie, lecz to będzie już upadek humanizmu. Bruegel reprezentuje jego rozkwit i pełnię. W Polsce Aleksander Kotsis prezentował, czy raczej wyznawał, podobne ideały (sielanka, spokój, harmonia, piękno otaczającej Natury ujarzmionej przez człowieka), lecz z oddaniem czci i z zachwytem.
Chłopi w tanecznym nastroju rozpoczynają zabawę. Wodzirej, postać w środku obrazu, rozpoczyna korowód par. Bardzo ekspresyjnie działa na widza wbiegająca z prawej strony para taneczna, potęguje to ostry, jaskrawy kolor fartucha i mankietów oraz biała, misternie namalowana chusta na głowie. W głównym, centralnym przedstawieniu muzyk z instrumentem wyznacza kierunek i rytm. Wyciągnięta noga i rury instrumentu stanowią linię ukośną w obrazie. Wszystkie ukośne linie rąk i nóg a także ułożenie postaci ma wpływ na nasze czytanie obrazu. Wzrok widza zaczyna się przenosić z jednej postaci na drugą i następną, zaczynamy tańczyć. Podążamy za kobietami i mężczyznami.
Postać na środku, z dzbanem w ręku, ma wetknięte w kapeluszu pawie pióro – symbol narcyzmu, samouwielbienia. Tutaj zatraca się w zabawie. Postać po lewej stronie to jakby przeciwieństwo – ma zasłonięte oczy nakryciem głowy i wygląda na ślepca. Zestawienie tych dwóch postaci ma symbolizować zabawę jako ruch, który nie ma celu, ku niczemu nie zdąża albo dokąd zdąża? Odpowiedź stanowi postać z lewej strony, która wyciąga rękę. Postać namalowana najbardziej realistycznie. Wzrok skierowany w górny, centralny punkt całego prostokąta, jakim jest obraz. W tym miejscu Bruegel maluje NIEBO. To ono rozświetla swym delikatnym światłem drzewa, domy, kościół, karczmę. Para, która wchodzi do karczmy, ma swe odwołanie w parze całującej się, która przypomina serce. Postać z dzbanem na środku przedstawia przedziwny, błogi stan, a dzieci tańczące na pierwszym planie podkreślają niewinność, naturalność zabawy. Nikt nie znalazł się tu przez przypadek.
Kompozycja Bruegla została zamknięta dębem po prawej stronie obrazu. Na pniu zawieszony jest obrazek święty Matki Bożej z Dzieciątkiem. Dlaczego Bruegel zawiesza ten obrazek na drzewie – i to właśnie na dębie? Dąb – wielkie, szlachetne drzewo – oznaczał, jako się rzekło, pełnię życia ludu Bożego. Taniec chłopski w obrazie Bruegla jest ucztą, radością, pełnią. Drzewo życia to symbol jeszcze pogański, a w starożytnej teofanii wielkie stare dęby objawiały bóstwo ludziom i światu.
Każdy element namalowany przez artystę ma jakieś konkretne znaczenie, gra konkretną rolę w całym tym niesamowitym przedstawieniu. Geniusz malarza nie mógł zaniedbać żadnego szczegółu. Nawet namalowany dąb podkreśla wagę symboliki w jego malarstwie. Kiedy już znamy ukryte treści, symbolikę tego drzewa, nagle zdajemy sobie sprawę, że zamyka on cały obraz w jedną czytelną całość. To właśnie ten dąb jest elementem całej układanki! Bez niego obraz stałby się nieprawdziwy, nie do końca czytelny. Klarowność przesyłanej treści u Bruegla zachwycała i nadal zachwyca. Zwykła wiejska zabawa ma znamiona wielkich, głębokich treści. Wszystko musi być naturalne, wtedy też wszystko jest na swoim miejscu. Scena Bruegla z XVI w. jest jakby aktualna, wręcz analogiczna. To cały geniusz artysty, który okazuje się ponadczasowy.
Takie jak dąb długowieczny, symbol siły, jest też malarstwo Bruegla. Naturalne, szczere, dobroduszne, mocne, szlachetne, pełne siły, które wyzwala w człowieku majestatyczne przeżycie Dobra i Prawdy.

Tymoteusz Andrearczyk



Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Fitoterapia w cho...
Ruszczyk kolczast...
Reumatoidalne zap...
Selen - pierwiast...
Lucerna - niedoce...
Nadciśnienie tę...
Propolis, mleczko...
Mniszek lekarski
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Wąkrota azjatyck...
Kora dębu i dęb...
Polifenole rośli...
Forum Naukowe W G...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Zioła dla niemow...
Rumianek
Reklama
IWLF Labofarm Centrum Fitoterapii Panacea na poczcie
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2019 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.