Home Rejestracja Szukaj Kontakt

W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu swiadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczacych cookies oznacza, że beda one zamieszczane w Państwa urzadzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień przechowywania i uzyskiwania dostępu do cookies przy pomocy ustawień przegladarki lub urzadzenia końcowego, z których Państwo korzystacie. X

Menu główne
Strona główna
Logowanie
Księga gości
Rekomenduj nas
Prenumerata
Kontakt
Szukaj
Labofarm
IWLF Labofarm
Działy artykułów
Aktualności
Apiterapia
Aromaterapia
Badania
Badania kliniczne
Badania laboratoryjne
Centrum Fitoterapii
Człowiek i natura
Dermatologia
Dodatki żywnościowe
Edukacja
Felieton
Forum Aptekarskie
Herbarium
Historia
Historia i tradycja
Informacja naukowa
Informacje
Kosmeceutyki
Kosmetologia
Kultura
Kwiaty
Monografie roślin leczniczych
Natura i literatura
Natura i sztuka
Naturalne stanowiska
Nauka
Nauka i terapia
Nowości
Nutraceutyki
Od wydawcy
Ogrody
Ogrody botaniczne
Opieka farmaceutyczna
Opinie
Osobliwości
Owoce
Perspektywy
Pielęgnacja
Poczet wielkich fitoterapeutów
Podróże
Polemiki
Prace badawcze
Prawo
Problemy zdrowotne
Przyroda
Rośliny lecznicze
Rośliny niebezpieczne
Rynek
Stanowiska naturalne
Sztuka
Technologia
Terapia
Tradycja
Uprawy
Warzywa
Weterynaria
Wspomnienia
Wydarzenia
Z biblioteki
Z laboratorium
Zielarstwo
Zielnik
Zioła przyprawowe
Menu użytkownika
Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć!
Statystyki
userów na stronie: 0
gości na stronie: 3
Artykuły > Apiterapia > Miody i ziołomiody

Panacea Nr 1 (22), styczeń - marzec 2008 strony: 26-28

Miody i ziołomiody - część druga

Przewód pokarmowy
Leczenie miodem pozwala na uzyskanie pożądanych efektów w zapaleniu żołądka gastritis oraz w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy. Miód normalizuje upośledzoną czynność wydzielniczą i motoryczną żołądka. Przyspiesza gojenie nadżerek błony śluzowej w przypadku wrzodu. Efektami przyjmowania miodu są stopniowe zmniejszanie bólu i pobudliwości nerwowej, poprawa jakości snu, wzrost łaknienia, również ustępowanie przykrych dolegliwości związanych z uczuciem nudności i zgagi. Miód wywiera działanie protekcyjne na błonę śluzową żołądka w stosunku do alkoholu. Dzięki zdolności do regulacji czynności jelit, miód stosowany jest w przypadku zapalenia jelita grubego ze skłonnością do biegunek oraz w zapaleniu jelita cienkiego. Po 4 miesiącach terapii nieswoistych, przewlekłych biegunek, wskaźnik pacjentów całkowicie wyleczonych sięgał 83%. Poprzez pobudzenie perystaltyki jelit, miód działa łagodnie przeczyszczająco i dlatego używany jest w terapii przewlekłych zaparć. Pozytywne wyniki zauważono również podczas leczenia zapalenia jelit enteritis, niezależnie od wieku pacjenta, z niemowlętami włącznie. Podawanie miodu skutkuje także przy zakażeniach wywołanych takimi patogenami, jak Klebsiella, Salmonella, Shigella, Escherichia coli oraz rotawirusem ludzkim (HRV).

Wątroba i drogi żółciowe
Samodzielnie oraz łącznie z podstawową terapią, stosuje się miód w przypadku wirusowego i przewlekłego zapalenia wątroby, marskości wątroby, przy chorobach pęcherzyka i dróg żółciowych oraz w żółtaczce mechanicznej. Skutecznie działa w kamicy żółciowej, w zatruciach metalami ciężkimi. Rezultatem jest spadek stężenia wolnej bilirubiny w surowicy i poprawienie przepływu żółci. Specjalne zalecenia do stosowania miodu obowiązują przy zaburzeniach wydzielania żołądkowego. W nadkwaśności należy wolno pić lekko podgrzany wodny roztwór na 2 godziny przed posiłkiem. Przy niedokwaśności należy szybko wypić zimny roztwór na 10-15 min przed jedzeniem.

W leczeniu biegunek
u dzieci należy doustnie podawać miód w stężeniu 2g/100 ml elektrolitu. U dorosłych, przy występowaniu nieswoistych biegunek, pozytywne efekty przynosi spożycie 3 łyżek stołowych przed śniadaniem i przed spoczynkiem przez okres minimum 3 tygodni. Wzrost leczniczej aktywności miodu można uzyskać, rozpuszczając go w naparach z odpowiednich surowców zielarskich. Leczenie biegunek przeprowadza się przy pomocy miodu z koniczyny, natomiast w zaparciach skuteczne są miody spadziowe.

W chorobie wrzodowej
miód rozpuszcza się w naparze, z wykorzystaniem surowców: liść szałwii Salviae folium, kwiat i liść podbiału Farfarae flos, folium, kwiat nagietka Calendulae flos, nasiona lnu Lini semen, ziele dziurawca Hyperici herba. Przygotowuje się napar z 1-2 łyżek stołowych rozdrobnionego surowca i szklanki wrzącej wody. Należy odsączyć, przestudzić i dodać 1-2 łyżki stołowe miodu. Przyjmować ćwierć lub pół szklanki wody 2-3 razy dziennie przed posiłkiem. Przy dolegliwościach układu pokarmowego dobre wyniki uzyskuje się, przyjmując miody: szałwiowy, macierzankowy, mniszkowy, melisowy, miętowy, lawendowy, nostrzykowy, akacjowy.

Inne choroby wewnętrzne
Według najnowszych badań, miód wywiera korzystne działanie w chorobach nowotworowych. Hamuje przerzuty komórek nowotworowych do tkanek oraz wzmaga działanie preparatów cytostatycznych. Prócz tego stosuje się go u cukrzyków. Przebieg terapii należy zawsze skonsultować z lekarzem. Wspomagająco miód używany jest w terapii schorzeń układu moczowego, między innymi w kamicy nerkowej, zapaleniu pęcherza moczowego, nietrzymaniu moczu u osób starszych, ostrym i przewlekłym zapaleniu nerek, zapaleniu miedniczek nerkowych. Podawanie miodu w niewydolności nerek prowadzi do stopniowej resorpcji obrzęków. Duże stężenie olejków eterycznych wywiera korzystny wpływ w chorobach serca, nerek i dróg moczowych. Tego typu składniki zawarte są w miodach: lawendowym, miętowym, nostrzykowym, spadziowym (ze spadzi iglastej), kasztanowym. Ponadto przy schorzeniach układu moczowego i nerek pomocne są miody o małej zawartości aminokwasów i biopierwiastków: mniszkowy i wrzosowy.

Schorzenia skóry
i inne dolegliwości miejscowe mogą również być poddawane apiterapii. Dowiedziono skuteczności miodu w leczeniu ran oparzeniowych. Działanie terapeutyczne miodu uwidacznia się na wszystkich etapach gojenia. Dodatkowo zapewniona jest ochrona przed wtórnym zakażeniem drobnoustrojami. Miód wykazuje większą skuteczność leczniczą w terapii zakażonych ran pooperacyjnych, przewlekłych ropni i owrzodzeń - w porównaniu z antybiotykami, będącymi w powszechnym użyciu. Jest to związane z działaniem bójczym na takie szczepy, jak Staphylococcus aureus, Pseudomonas aeruginosa i Clostridium perfringens. Korzystne wyniki zostały zaobserwowane także w przypadku aktywnych form trądu, owrzodzeń o innej etiologii (cukrzycowe, nowotworowe, odleżynowe, gruźlicze i zgorzelinowe), jak również w żylakowych owrzodzeniach podudzi. Podobnie skuteczne działanie wykazano w alergicznych zaburzeniach homeostazy skóry: wypryskach, liszajach oraz świerzbiączce. Miód jest używany także w takich schorzeniach, jak zapalenie śluzówki jamy ustnej, paradontoza, grzybica dziąseł, nadżerki szyjki macicy, zapalenie pochwy, hemoroidy, zapalenie spojówek lub brzegów powiek. Wymierne efekty w terapii odleżyn przynosi nakładanie świeżego miodu w postaci otwartych lub zamkniętych opatrunków. Należy je zmieniać 2 razy dziennie, kuracja trwa 2 tygodnie. Czysty miód, zakraplany do worka spojówkowego w ilości 1-2 kropli, z częstotliwością 2-3 razy na dzień, przez okres kilku tygodni, powoduje całkowitą remisję zapalenia spojówek. Napar z koszyczków rumianku Chamomillae anthodium z miodem (łyżeczka na szklankę naparu) służy do płukania jamy ustnej w stanach zapalnych. W paradontozie można do płukanek użyć mieszanki miodu z odwarem z kory dębowej Quercus cortex w proporcji 50 g miodu na litr odwaru. W rozległych schorzeniach skóry, hemoroidach i chorobach kobiecych przeprowadza się kąpiele, stosując 4-6 łyżek miodu jednorazowo. Kąpiel powinna trwać 15-20 minut. W terapii wrzodziejącego zapalenia jelita grubego stosuje się wlewy doodbytnicze 7,5% wodnego roztworu miodu.

Ziołomiody
Wśród wielu roślin leczniczych występują też takie, które nie posiadają odpowiednio wykształconych kwiatów lub nie produkują nektaru. Z niektórych gatunków przygotowuje się wywary, napary lub maceracje. Dodając cukru do takich produktów, można uzyskać cenne i bogate w składniki odżywcze źródło pokarmu dla pszczół, które gromadzą je w plastrach. W ten sposób powstają ziołomiody. Podobnie jak miody, są to produkty polecane osobom starszym lub narażonym na działanie skażonego środowiska. Wywierają korzystny wpływ w stanach wyczerpania organizmu. Jako produkty o niskim stopniu przetworzenia, zawierające składniki pokarmowe w formie łatwo przyswajalnej, są przydatne w żywieniu małych dzieci. W porównaniu do tradycyjnych miodów, ziołomiody charakteryzują się wyższą zawartością składników mineralnych. Przeciętnie ich stężenie wynosi od 0,05% (głogowy) do 0,45% (sosnowy).

Produkty te mogą znaleźć zastosowanie w terapii lub profilaktyce różnych schorzeń. Szczególnie cenny pod tym względem wydaje się ziołomiód brokułowy. Zawiera on sulforafan - związek odpowiedzialny za aktywację enzymów usuwających wolne rodniki z komórek. Dowiedziono jego skuteczności w zapobieganiu nowotworom płuc, sutka i prostaty. Największe stężenia sulforafanu występują u roślin warzywnych z rodziny kapustowatych Brassicaceae. Związek ten jest obecny jako nieaktywny glukozynolan. Aktywacja przebiega przy udziale enzymu mirozynazy, będącego składnikiem komórek roślinnych. Poziom sulforafanu w pożywce dla pszczół wynosił 1,3 uM, natomiast w otrzymanym ziołomiodzie - 1,2 uM. Wynika z tego, że pszczoły potraktowały pożywkę brokułową jako wziątek i wyprodukowały z niej ziołomiód. Okazuje się on przydatny do profilaktycznej suplementacji diety, a dzięki walorom smakowym jest chętnie spożywany.

Prof. zw. dr hab. n. biol. Krzysztof Jędrzejko jest kierownikiem Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa na Wydziale Farmaceutycznym z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach. Autor oraz współautor licznych opracowań botanicznych, zielarsko - farmaceutycznych i medycznych. Dorobek naukowy obejmuje łącznie 375 pozycji. Wyróżniony licznymi nagrodami naukowymi i dydaktycznymi - zarówno uczelnianymi, jak i ministerialnymi.

Mgr farm. Jacek Malcher jest absolwentem Wydziału Farmaceutycznego z Oddziałem Medycyny Laboratoryjnej Śląskiego UM w Katowicach (2007). Planuje studia doktoranckie z dziedziny roślin leczniczych i leku naturalnego w Katedrze i Zakładzie Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa na tej uczelni.

komentarz[0] |

Najczęściej czytane
Zioła na choroby...
Fitoterapia w cho...
Reumatoidalne zap...
Ruszczyk kolczast...
Selen - pierwiast...
Propolis, mleczko...
Nadciśnienie tę...
Mniszek lekarski
Rośliny leczą b...
Pomarańcza
Polifenole rośli...
Forum Naukowe W G...
Kora dębu i dęb...
Lucerna - niedoce...
Wąkrota azjatyck...
Ostropest plamist...
Zioła na dziecie...
Czosnek - Antybio...
Rumianek
Zioła dla niemow...
Reklama
IWLF Labofarm Labovet
Nasze leki
IWLF Labofarm IWLF Labofarm IWLF Labofarm
Facebook Panacea
© 2005-2017 Panacea.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.